จ่า ไม่ เฉย

       
     วันนั้น เป็นวันทำงานธรรมดาๆ วันนึง ในเวลาเช้า แสงแดดรำไร

ผมกำลังเดินด้วยความเร็วคงที่ มุ่งหน้าสู่ตึก บริษัทที่ทำงานตามปกติ

แต่ในขณะที่กำลังจะถึงป้อมตำรวจจราจรเล็กๆ ป้อมหนึ่ง ก็มีจ่าคนนึงหันมามองที่ผม

ผม คิดในใจ หึ มองไรวะ กุแต่งตัวสุภาพปกติ หนวดเคราก็เพิ่งโกน แต่ผมก็ไม่ได้สู้สายตานั้นนานนัก มองตรงแล้วเดินต่อไป

คุณพระ จ่าคนนั้นเดินตรงมาที่ผมอย่างชัดเจน พอถึงตัวก็ล็อคเอาแขนซ้ายผมไว้

ผมคิดในใจ อะไรวะเนี่ย จะโดนยัดของรึป่าว แล้วจะมายัดอะไรโจ่งแจ้งกลางฟุตบาทอย่างนี้ ซวยแล้วกู

ความกลัว และความคิดของผม ยังไม่ทันจะจบ จ่าคนนั้นก็เอ่ยขึ้นเบาๆ ทะลุหูซ้ายของผมว่า ....


ลืมรูดซิบ......


จบกัน คดีพลิก หวังว่าเรื่องนี้ จ่าแกคงไม่ส่งไปรายการคดีเด็ด หรือ สะเก็ดข่าว